Dert mahallesinde sevinç kahkahaları

Dokunsan ağlayacak gibi. Kime dokunsanız muhakkak bir yerinde yıkılmaya yer arayan bir derdi çıkıyor. Herkesin içinde restorasyonunu bekleyen dertleri var, kimi restore edip deneyim diyor kimi bambaşka bir şey olarak adlandırıyor.

Bazen boğazımıza kadar geliyor olaylar, nefes alıp devam etmek zor gelebiliyor. Bugünlerde bir reels karşıma çıktı, diğerleri gibi onu geçmek gelmedi içimden, bir süre sadece izledim. Yeniden kemoterapi alan minik bir kız çocuğunun saçları dökülmüş, annesinden toka takmasını istiyor. Toka düşüyor çocuk kırılmış bir umutla bakmaya devam ediyor ve sonunda toka takılıyor.

Çocuğun masumane gülüşü, annenin en değerlisini mutlu etmesinin buruk sevincini defalarca izledim. Beni bu kadar etkileyen ne diye düşündüm. Sonra anımsadım. Daha ufacığım ilkokul sonlara doğru ya varım ya da daha küçüğüm. Hastane koridorundayım. Bir sebepten doktora gitmişiz sebebini anımsayamıyorum ancak koridorunda başımı önüme ellerimin arasına koyduğumu hatırlıyorum.

Saçlarımda bir şey hissediyorum, bu minik bir kızın elleri. Ne olduğunu anımsamaya çalışırken minik kız hevesle yüzüme bakıyor bir yandan da sevmeye devam ediyor saçlarımı. Annesinin dediklerinin bir kısmını hatırlıyorum. Saçları dökülüyormuş, kendine başörtüsünden saç yapmaya çalışıyormuş. Biraz sevsin saçlarını olur mu demişti.

Hatırlayabildiklerim bunlar. O minik ellerin saçımda bıraktığı ağırlıktan daha ağır ne bir aksesuar ne de başka bir his duyumsadım anımsayınca. Şükür edecek o kadar çok şey var ki. Ne zaman aynaya baksam bana sıradan basit gözüken başka birinin hayali. Minnacık bir vücudun hayalinin bunlar olması ne acı. Tek hayalinin yeni bir toka olmasını umut ediyorum. Ancak benim umut etmem yetmiyor.

Bir çocuğun bu sürecine destek olmak için en azından zaten zorlandığı bu dönemde bir tebessüm etmesini sağlamak başta bize insan olduğumuzu hatırlamamıza vesile. LÖSEV, KAÇUV gibi kurumlara başvurup destek olabilirsiniz.

Size bakın sizde aynı acıyı yaşayabilirsiniz onun için yapmalısınız demiyorum, demeyeceğim de. Hasta bir çocuk için farkındalık bile oluşturmak istemeyen dilinizin kendi evladınızda destanlar oluşturacağını adım gibi biliyorum.

Çünkü acıyı en iyi hisseden, yaşayandır en nihayetinde. Ama sırf sadece insan olduğunuz için izah ediyorum. Bizim birbirimize ihtiyacımız var. Dertlerinizden oluşan karanlık bir mahalle düşünün, bir çocuğun kahkahası ile aydınlansın karanlık sokakları.

İnanıyorum ki o kahkaha tek taraflı olmayacak, diğer sokaklardan sizin oturduğunuz eve kadar aydınlanacak sokaklar.