KALABALIK MİNİMALLİK

İnsan ulaşamadığı her şeyin delisi, ulaştığı her şeyin ise nankörüdür. Der Pablo Neruda. Günümüz insanında görülen tüketim çılgınlığı ile alınanlara bakınca bunu daha net görüyoruz. Bir taraf bir kap mercimek için denizden gelen yiyecek şişelerine umut bağlarken bir taraf istediği sürpriz kutudan istediği oyuncağın çıkmasına umut bağlıyor. Üstelik bu trajik ortamda da bunun normalleştirilme çabası da ayrı bir olay. Popüler platformlarda “minimalizim” kelimesinin de sıklıkla karşımıza çıkmasından mütevellit bu hafta kalabalık minimal başlığını düşündüm. İnsanların en çok gereksinim hissettiği minimal duygu hissetme durumudur. İlk duyduğunuzda kulağa garip gelebilir. Çünkü herkesin karışık düşünceleri var, birbirinden farklı. Ancak bir çocuk açlıktan uyuyamıyor hayatını yitiriyorsa en doğal duygularımızdan olan üzülme devreye girmelidir. Duyguya sahip olan insan dışı varlıklar dahi türdeşleri yaşamını yitirince bile acı hissederken bir insanın en minimal duyguyu hissetmemesi veya hissedip görmezden gelmesi ürkünç. Can yücel’in de dediği gibi “yok saymak yok etmekten daha keskin bıçaktır.”