Uzaktaki yakınlık

En yakınınız kim?

Şuan yanınızda oturan kişi olarak düşünmeyin dediklerimi, bazen insan yan yanayken bile uzak kalabilir. Uzaktaki el ise yakından yakın olabilir. Halil Cibran’ın “bazen uzakta olan bir dost, yakında elinizin altında olan bir arkadaşlıktan daha iyidir.” cümlesi de görüşümü desteklercesine.

Bazı insanların hayatımıza tan güneşi gibi geldiğini düşünüyorum. Sürekli konuşmazsınız her akşam günün kritiğini yapmazsın belki ama bir anda hayatının monotonluğuna tan güneşi gibi gelir.

Sanki dünkü sohbetinize devam ediyormuş gibi. Fiziki uzaklıktan çok fikri uzaklık daha çok can sıkıcı. İnsan anlaşılmayınca bir yerden sonra söylemek istediklerini susturuyor ve kar topu giderek büyüyerek sonunda içinde patlıyor.

Nietzsche “bağırmak sağırlar ülkesinde kimin işine yarar ki? Demiş. İnsanlar en nihayetinde anlamak istediği kadarını anlıyor ve elinde heyecanla tuttuğu etiketi yapıştırıyor. Bu etiket yapıştırılıp içi duygusuz cümleler, sahte gülüşler, göstermelik selfieler ve şaşalı hediyelerle bir anda ilişkileri çöküyor.

Oysa içine batan bir olayı gözleri dolu dolu konuşmak, rastgele çekindiğiniz bir fotoğrafı çerçeveletmek, beraber hayal kurmak ve önemlisi bunları bir çıkar uğruna yapmamak tan güneşini yaşamak esasında.

Bazen yanlı yalnızlık yaşayan değerli okuyucum, yorumlarınızca bunun kısa süreceğini ve kendi değerinizi başkasının belirlemesine izin vermemenizi umut ediyor ve bu haftayı da Sadi Şirazi’nin sözü ile bitirmek istiyorum.

“insanlarla münasebetin, ateşle münasebetin gibi olsun. Çok uzaklaşma donarsın; çok yaklaşma yanarsın.”