Yağmurda ıslanan deniz?

Çığlık attığınızı düşünün, yardım, sevinç veyahut ağıt çığlığı olsun. Cevap gelmemesi ürpertici olur değil mi? İzlediğim ve Türkiye de sınırlı olarak belgesel ve kitaplarda yer verilen bir canlı türünden bahsetmek istiyorum.

Türkiye’deki yeri küçük kalmış olabilir ancak kendisinin oldukça büyük olduğu düşünülüyor. Sizlere 52 Hertz den bahsedeceğim. Kendisinin bir balina olduğu düşünülüyor. Normalde 10-30 Hz aralığında sesler çıkaran balinaların yanında şuan için yalnız olan dostumuz 52Hz ses çıkarıyor.

İlk olarak 1989 da ABD Deniz Kuvvetleri’nin denizaltlarını izlemek için kurduğu hidrofon ağı tarafından kendisi keşfedildi. Günümüzde halen yaşadığı tahmin yürütülen 52Hertz ne bir insan yapımı araçtan ne de bir deniz dostundan belgelenmiş bir sesle geri dönüş alabilmiş.

Herhangi birimizin ömrünün 30 yılını tüm yeryüzünü inletecek şekilde yalnızım diyerek bağırsa ve tek bir çıt dahi çıkmasa, biri dahi yanına yaklaşmasa nasıl bir sonu olur? Günümüzde bu şekilde olan insanlar ve toplumları dışarıdan biri olarak bile görmek yıpratıcı hissettiriyor.

Oysa hepimiz bazen tamamen yalnız hissetsek de hiçbir halin kalıcı olmadığını bilmek bize rahatlatıcı geliyor. Bazen ağlarken yenilen yemek gibi insanın boğazına dizilen lokmalar şeklinde hissettirse de bu hal geçici. Veya ödül kupalarıyla dolu odanıza girdiğinizde aldığınız gün kadar telaşlı olmazsınız çünkü bu hal de geçici.

Zaman kavramı her formda başka hislerle can bulur. Kim bilir belki büyük deniz dostumuz 52 biz ona yetişemesek de kendine bir dost bulabilir. Cahit külebinin de dediği gibi “ deniz bile olsan yağmurda ıslanırsın.”