Nefeslenmekle nefes nefese koşmak da aynı yolda

Kim için nasıl yaşıyoruz? Kimisi kızı, oğlu, davası veya sadece kendi rehafı için çabalıyor. Bu çabalama yolculuğundaysa yanına alıp sonra başka durakta bırakacağı insanları hayatına alıyor.

Peki, bu karşılıklı insani ilişkiler her zaman pozitif yönde mi gidiyor? Maya Angelou “herkes hayatınızda bir mevsim içindir.” Diyor. Bu mevsimlerde insana bazen nimet bazense ders olarak kalıyor.

İnsan hem ileri gidip hem de sohbet edebileceği kişilerle muhatap olmak istiyor ancak her sohbet sırasında başka bir yön ortaya çıkıyor. Jean-Paul Sartre “her tercih bir vazgeçiştir” derken ne kadar haklı. Biri ile istişare ederken aslında başka bir düşünceye kısa veya uzun süreli olarak el sallıyor bazen de sımsıkı sarılıyoruz fikrimize.  

Kendi yolundayken ilk yokuşta ayaklara hep çiçekler gelmeyebiliyor ama önemli olan insanın kendi yoluna sahip çıkması. Dikeniyle çiçeğiyle, güneşiyle fırtınasıyla.

Elbette yapıcı eleştirilere daima açık olmak şartıyla, bazen nefeslenmek bazense nefes nefese koşmak yaşamı yaşanabilir kılıyor. Rekabeti güzel ilerlemenize vesile olarak görmek bile keyifli, özellikle de bu rekabet kendinizle ise.

Kendi yolunuzda çiçeklerinizi de dikenlerinizi de sevmenizi umut ediyor ve ünlü şair ve ruhani danışman olan Mark Nepo’nun sözleri ile sizleri baş başa bırakıyorum. “Çiçek arıyı hayal etmez. Çiçek açar ve arı gelir.”